Stop slavernij in kledingindustrie

Blog

dinsdag 5 juni 2018Kerk in Actie partner Mary Valakya haalt kinderen in de Indiase textielstad Tirupur uit de kledingindustrie en zorgt dat ze naar school gaan. Twee weken vertelde ze in Nederland over haar werk. Ze bedankte kerken en gevers voor hun steun, waardoor ze haar werk in India kan doen. Maar ze reikte ook ideeŽn aan over wat wij in Nederland nog meer kunnen doen. Ik was op stap met een bijzondere vrouw!

Deel zijn van de wereldwijde kerk

“Gisteren is er weer een meisje in een spinnerij geëlektrocuteerd” Mary kijkt me verdrietig aan “Zodra ik terug ben ga ik bovenop die zaak zitten!” We zitten in de vertrekhal vlak voor Mary Valakya (wat zoveel betekent als moeder van verdriet) terugvliegt naar de Indiase textielstad Tirupur. Meer dan twee weken zijn we op stap geweest. Op negen avonden heeft ze gesproken in kerken op avonden over Doeners van Hoop en kinderen in de knel over haar werk voor SAVE in India, waar ze directeur van is. Negen avonden die indruk maakten op de bezoekers. “Ik voelde me er thuis” zegt ze, we zijn allemaal deel van de wereldwijde kerk.”

Slavernij voor onze kleding

Anders dan haar naam doet vermoeden is Mary een krachtige, dappere, indrukwekkende vrouw, waar je ook heerlijk mee kunt lachen. Twee weken hier zijn is ook een beetje op adem komen, want de realiteit van haar werk brengt haar steeds weer in contact met de akelige en smerige achterkant van onze kleding. Een strijd die niet ophoudt omdat als je een probleem in de productieketen een beetje onder controle hebt, het volgende probleem, nog verborgener al weer op de loer ligt. Terwijl de ene na de andere wijk in Tirupur kinderarbeid vrij wordt dank zij het werk van SAVE, zijn de problemen in de spinnerijen, waar vaak meisjes van buiten de stad werken nog nauwelijks in kaart gebracht, laat staan opgelost. In de afgelopen zes maanden zijn er bijvoorbeeld al twaalf meisjes overleden. Vermoord? Zelfmoord? Ze is het aan het uitzoeken. Gruwelijk is het verhaal van een meisje dat uit een spinnerij wilde ontsnappen, maar die bij haar ontsnapping op een elektriciteitskabel viel. Gruwelijk is de gedachte dat er in de 2000 spinnerijen meisjes zitten die overdag werken en op het fabrieksterrein leven en er niet af mogen. Hedendaagse slavernij. En dat allemaal voor onze kleding!

Wat kunnen we doen?

“Wat moeten we doen? Wat kunnen we doen?” Het wordt in veel kerken bijna ademloos gevraagd. Want dit willen we niet. “Blijf vragen, alsmaar vragen of aan het kledingstuk dat je koopt geen kinderarbeid of moderne slavernij te pas is gekomen. Blijf het vragen! Mary kijkt streng maar straalt ook: Now we are talking! “ Ja maar” wordt dan vaak tegengeworpen “ Dat weten die mensen die verkopen toch helemaal niet?”

Vragen stellen aan kledingwinkels

“ Doe het toch” zegt Mary met fonkelende ogen “ Maak massa, alleen als de consumenten massaal in actie komen dan gaat er werkelijk iets veranderen. Blijf het vragen, tot het laatste kind uit de fabrieken verdwenen is”

“ Dat moet dan zeker vooral bij de Primark enzo?” Nee! Dat moet overal, want de omstandigheden in fabrieken en spinnerijen zijn voor goedkope of dure kleding net zo erg. De prijs van het product wordt niet bepaald door de arbeid die erin is gestopt! Dat is zo’n ongelofelijk klein percentage. Heel veel mensen worden rijk van de kledingindustrie, maar niet de mensen en kinderen die het maken,

“Dan kunnen we beter helemaal geen kleren meer kopen?” “Nee zeker niet!! Daar hebben de mensen ook niets aan, dan gaan de fabrieken dicht en hebben mensen geen werk meer”. Waar het om gaat is dat er eerlijke en leefbare lonen worden betaald, er geen slavernij is, geen seksueel misbruik. En dat gaat alleen veranderen als de druk vanuit de consumenten en overheden groot is op bedrijven en op alle toeleveranciers.

Ik krijg een visioen van met alle kerkmensen van Nederland massaal de winkels bevragen. Niet op een boze manier, maar op een vragende. Weet jij hoe het zit ? En weet jij of het merk dat aan jullie levert het weet? Zulke vragen. Niet eentje een keer op woensdagmiddag, maar gewoon iedere keer door ons allemaal. Dat helpt.

Strijdbare vrouw met geloof, hoop en liefde

Als ze incheckt blijkt ze op stand by te staan. De vlucht is overboekt. Ze verblikt of verbloost niet. “Dat komt wel goed” zegt ze vrolijk. Eerst naar London, dan naar Mumbai en dan naar de laatste vlucht naar Coimbatore Peelamedu. Indrukwekkend, ontroerend en bijzonder. Iedereen die op de avonden was kan het beamen. Zoveel geloof, hoop en liefde samengebald in deze strijdbare vrolijke vrouw. Die ooit hieraan begonnen is, omdat ze het niet kon aanzien dat ze zelf als meisje niet dezelfde kansen kreeg als jongens. Omdat meisjes als dure last werden beschouwd, en nog steeds. En die SAVE mede oprichtte en zag uitgroeien van een kleine organisatie tot een waar bijna 100 mensen werken en 1600 vrijwilligers. Indrukwekkende getallen, indrukwekkende resultaten en mensen die je levenslang in je hart sluit.

We laten massaal van ons horen

Kortom: vragen, vragen, vragen, bij elk kledingstuk. En als je dat lastig vindt er zijn speciale kaarten voor die je kan geven, en onthoudt het simpele antwoord van Mary: het geeft niet als ze het antwoord niet weten, het gaat erom dat we massaal van ons laten horen, onze onmacht doorbreken en gaan doen:

  • vragen in winkels,
  • bidden voor Mary en SAVE, gedreven door hun geloof, en alle kinderen die zij opvangen
  • en als het kan financieel bijdragen.

Dan maken we wereldwijd en samen de wereld echt mooier.

Dag lieve dapper Mary, we bidden je Gods zegen toe op je belangrijke werk.

Elise Kant

www.kerkinactie.nl maakt gebruik van cookies.
De website van Kerk in Actie gebruikt cookies van Google Analytics om de eigen kwaliteit te verbeteren. Deze gegevens zijn anoniem gemaakt. Soms wordt echter inhoud getoond van Facebook, YouTube of Twitter; deze social media gebruiken hun cookies ook om advertenties te tonen. Lees meer over ons cookiebeleid.