Ontmoetingen in Oeganda met gedreven partners

Reisverslag

woensdag 31 oktober 2018Twintig mensen zijn met Kerk in Actie op reis in Oeganda van 20 oktober t/m 3 november 2018. "We vervolgen onze reis op de rode straten van Afrika. Van Soroti reizen we naar Moroto. De rode straat wordt regelmatig afgewisseld met asfalt en stukken waar hard gewerkt wordt. Hier en daar zien we wat Chinese opzichters. Oeganda heeft Chinese bedrijven gecontracteerd om de wegen te verharden en het gaat in een rap tempo."

Ontmoeting met organisaties voor straatkinderen

In Moroto zullen we verschillende Kerk in Actie partners ontmoeten. Deze 6 partners werken samen in het Kinderen in de Knel programma voor de kinderen van Karamoja. Twee lange reisdagen hebben wij gemaakt om van Kampala naar Moroto te komen. De afstand die veel kinderen van de Karamoja bevolking afleggen om hun geluk te zoeken in Kampala. Vaak niet uit eigen wil maar vaak ook wel, omdat ze verwachten, dat het leven in de grote stad beter zal zijn. Soms gaan ze uit zichzelf, soms met een familielid of ze worden geronseld. Vaak is de wereld in Kampala niet zoals men had verwacht.

De Kerk in Actie partners zetten zich voor deze kinderen in. Elke partner heeft zijn eigen taak in de keten. De directeur van Dwelling Places (een tehuis waar de kinderen worden opgevangen in Kampala) heeft een mooi t-shirt aan met de tekst Journey of Hope. Dit symboliseert heel mooi het thema van deze twee dagen die we doorbrengen met deze partners. Na aankomst in Moroto stellen alle organisaties zich voor.

Een zingend warm welkom

De eerste en zeer indrukwekkende dag gaan we met een kleine groep op pad met leden van KCV en Kayda en Dwelling Places. We bezoeken een kerk, waarvan gemeenteleden hadden besloten om een kleuterschool in de kerk te starten, zodat de kinderen van 3 t/m 6 jaar dicht bij hun huis naar school kunnen en niet 10 kilometer hoeven te lopen. We bezoeken deze school na de gebruikelijke praatjes van alle belangrijke mensen. Ook wij stellen ons voor. Terwijl deze ceremonie plaats vindt zitten de kinderen rustig in hun klas. Op dat moment weten we nog niet dat er 200 kinderen in het lokaal zitten. Aan het eind nemen we een kijkje in de klas van hooguit 4 bij 10 meter. De kinderen zitten op de grond. Sommigen hebben zelfs hun jongere broertje of zusje bij zich. Als alle kinderen uiteindelijk de klas verlaten om voor ons te zingen blijft er in de hoek 1 klein slapend kind achter. Zingen kunnen ze: uit volle borst wordt ons een welkom toegezongen.

Klaslokaal Oeganda

Het volgende bezoek is helemaal overweldigend. We worden opgewacht door zingende kinderen en een groep volwassenen staat een eindje verder al te wachten. Na dit eerste lied komen zij ons al zingend, dansend en musicerend tegemoet. De zang wordt begeleid door toeter geluid m.b.v. plastic pijpen. Natuurlijk kunnen we het niet laten uiteindelijk mee te gaan in deze feestelijke massa. Ook hier zijn er diverse speeches waaronder de toespraak van een meisje, dat verteld dat ze is teruggekomen uit Kampala. Daimen van Dwelling Places (de organisatie die de kinderen onderdak geeft in Kampala) vertelt dat de kinderen in hun dorp moeten blijven, omdat het leven in Kampala slechter is dan wat ze nu hebben. Alles wordt vertaald, want ook Daimen spreekt niet de lokale taal.

Gedreven en enthousiast

 We bezoeken een nog kleiner leslokaal (3 bij 4 meter) met 112 leerlingen die iets ouder zijn (6 tot 9 jaar). Deze bewoners proberen te voorkomen dat hun kinderen (of ouders) naar Kampala gaan, door onderwijs in hun eigen dorp te geven. Op weg naar de echte basisschool bezoeken we nog een prachtige compound. We lopen zo'n 100 meter over een mooi klein paadje en ontmoeten drie meisjes, die teruggekomen zijn uit Kampala. Je kunt zien hoe trots Faisal (van organisatie Kayda) is op deze 3 zusjes. Kayda heeft deze meisjes van de straat gehaald in Kampala. Op en rond de compound wordt van alles verbouwd. We krijgen een rondleiding bij de basisschool. We zien o.a. de slaapzalen, waar gelukkig veel klamboes hangen. De gehele dag zijn we begeleid door 2 jonge mannen van KCV en door Silver, een oudere, zeer ervaren en gedreven man. Hij vertelde mij dat hij met een gerust hart met pensioen kon gaan, omdat deze beide jongens het prima oppakken. Inderdaad zijn de mensen die wij ontmoet hebben zeer gedreven en enthousiast over wat ze doen.

Naar de Mothers Union, Orthodoxe Kerk

Vervolgens van Moroto via Soroti naar Gulu. Opnieuw een reis van 8 uur. Zondag 28 oktober gaan we naar een ietwat langdradige kerkdienst in de plaatselijke orthodoxe kerk van Oeganda, die uit de Grieks Orthodoxe Kerk is voortgekomen. ’s Middags een bezoek aan de centrale markt van Gulu die overeenkomsten vertoond met een bazaar zoals die op diverse plaatsen op deze wereld te vinden is. Vervolgens een stevige maaltijd en daarna op weg naar de gastdorpen / gastgezinnen. We gaan in groepen van 7 uiteen en zullen elkaar over twee dagen weer zien.

Ineke Neuteboom, 28 oktober 2018

Gemeenschapsopbouw 

Onze groep van zeven ging naar Loyoalonga, ongeveer anderhalf uur rijden van Gulu. We werden met zang en dans ontvangen door de complete dorpsgemeenschap, aangevuld door mensen uit de wijde omgeving, die dit evenement wilden meemaken. Rond zes uur begint het te schemeren en om kwart over zes is het al aardedonker. Om negen uur het bed in, d.w.z. na een bezoek aan de latrine (twee hokjes naast elkaar, een betonnen vloer met een sleuf erin, uitlopend in een rond gat) naar bed in een ronde hut, afgedekt met een strooien dak. Gezellig met twee man in een bed op 10 graden afschot (aflopend) en een derde op een matrasje van drie cm hoog op de vloer. De zoon des huizes kwam er gezellig bij liggen, gewoon op een mat, zonder matras. ’s Morgens naar de douche, oftewel: een hokje met een soort stenen plateau, waar je een emmer water krijgt om je te wassen. Die emmer leeg je door hem omgekeerd boven je hoofd te houden. Zover dus de douche.

Tijdens de twee dagen die we in dit dorp doorbrachten, hoorden en zagen we wat de Mother’s Union voor deze mensen betekent. We hebben een verbijsterend smerige marktplaats aangeveegd na afloop van de markt onder de verbaasde ogen van de omstanders. We bezochten een basisschool en vrouwen, die aardewerken kommen en schalen maken. Te veel om uitgebreid te beschrijven. De algehele indruk is er één van respect voor de geest- en werkkracht van deze vrouwen. Ze hebben allemaal gruwelijke zaken meegemaakt tijdens de oorlog tegen Het Leger van de Heer (Lord Resistance Army), die vooral van 1996 tot 2008 woedde. Indrukwekkend hoe ze zich met z’n allen in saamhorigheid door het zware leven van alledag heenslaan en er in ieder geval ogenschijnlijk vrolijk en goed gestemd bij blijven. Een voorbeeld van wat men met gemeenschapsopbouw noemt. Ook duidelijk hoezeer hun dagelijkse leven doortrokken en gebaseerd is op religie.

Egbert Scholtens, 31 oktober 2018

Met 9 andere vrouwen in 1 hut slapen

Het spannendste gedeelte van de reis begint nu: we gaan logeren bij de gastgezinnen! Onze groep van 7 mensen gaat naar een nederzetting buiten Gulu. Een half uurtje hobbelen we met een busje over het pad. De gemeenschap bestaat uit 4 erven van ronde hutten, de omvang hangt af van de grootte van de familie. Bij aankomst worden we begroet met zang en dans, telkens weer een geweldige ervaring. Na enig overleg slapen wij met 4 Nederlandse vrouwen in een comfortabele hut met matrassen, lakens en klamboe’s. ‘s Nachts blijken wij logees te krijgen: 6 vrouwen uit het dorp komen bij ons liggen: het wordt gezellig vol in de hut :-). Wassen en plassen is even wennen. Met name in het donker naar het primitieve toilet (een gat in de grond) aan de rand van het erf is een uitdaging.

We zijn zeer onder de indruk van het effect van het werk van de Mothers Union, die de vrouwen ondersteunen bij de wederopbouw van hun leven na de gruwelijke oorlogservaringen. De Mothers Union heeft ons bezoekprogramma uitstekend georganiseerd. Op het erf van samenkomst is elektriciteit aanwezig, opgewekt door zonnepanelen. Dat stelde hen in staat om voor ons muziek te laten horen ook op momenten dat wij graag hadden willen genieten van de stilte van het buitenleven. Ter ere van ons bezoek wordt een geit geslacht. Maar eerst moeten we door een ritueel, waarbij we de geit ontvangen en dan overdragen aan de mannen, die hem gaan slachten. Een ervaring op zich! De sfeer is bijzonder hartelijk. We voelen ons meer dan welkom. Van beide kanten is deze logeerpartij een unieke ervaring. Wij mogen ervaren hoe het leven buitenaf in Oeganda is. Voor deze gemeenschap zijn wij de eerste blanke gasten. Een ervaring die ons allemaal nog lang zal bijblijven. Het afscheid is opnieuw met zang en dans, maar nu doen wij mee!

Els Wieser en Joke Weeda, 31 oktober 2018

Goedemorgen, reisleider Hanneke!

Lees ook het eerste reisverslag.
Ook mee op reis? Kijk op www.kerkinactie.nl/reizen.

 

www.kerkinactie.nl maakt gebruik van cookies.
De website van Kerk in Actie gebruikt cookies van Google Analytics om de eigen kwaliteit te verbeteren. Deze gegevens zijn anoniem gemaakt. Soms wordt echter inhoud getoond van Facebook, YouTube of Twitter; deze social media gebruiken hun cookies ook om advertenties te tonen. Lees meer over ons cookiebeleid.