Alledaagsheid

Blog

dinsdag 6 november 2018Soms denk ik: wat heb ik eigenlijk te vertellen? Maar dan herinneren mijn collega’s me eraan dat wat ik ‘normaal’ en ‘onbeduidend’ vind, misschien wel helemaal zo saai niet is om te delen. Daarom deel ik dit keer één van die alledaagse uitdagingen die me afgelopen tijd bezig heeft gehouden.

Voor onze conferenties voor kerkleiders werk ik samen met een commissie die door de kerk is aangesteld. Deze commissie denkt specifiek na over hoe de kerk met actuele thema’s kan omgaan (zoals economische ongelijkheid, geweld en criminaliteit, gender issues, enz.).  Dit sluit aan bij het doel en de inhoud van onze conferenties.

Ik arriveerde in Zuid-Afrika begin 2017, halverwege de termijn van de toen dienst doende commissie. In de afgelopen twee jaar heb ik met deze groep collega’s een goede band opgebouwd. Er was een prettige samenwerking, ook al kostte het de nodige tijd om elkaar te leren kennen en elkaars vertrouwen te winnen.  

Nu is het zo dat er elke vier jaar een nieuwe commissie wordt aangewezen. In dit geval stond dat voor juni/juli 2018 op de planning van de kerk. Ik zou de goede samenwerking graag voortzetten en had daarom mijn collega’s vaak gevraagd of ze niet konden zorgen dat ze - in elk geval sommigen van hen - voor nóg een termijn zouden kunnen aanblijven. Dat zou het werk van ons beide ten goede komen, en zou er ook voor zorgen dat de band die er al is voortgezet kan worden. We hebben dan iets om op voort te bouwen.

Maar helaas. Ik weet nog steeds niet of mijn collega’s er zelf geen invloed op hadden, of er gewoon te weinig aan hebben gedaan. Maar tijdens de verkiezing afgelopen juli is er een compleet (!) nieuwe commissie gekozen... Deze commissie blijkt ook nog eens grote moeite hebben om goed op te starten. Er is een aantal mensen verkozen die schuilen achter hun onervarenheid en het feit dat ze geen weet hebben van de zaken waar de vorige commissie mee aan het werk is geweest…

Daarbij komt dat – vóórdat de commissie officieel aan het werk mag – er een vergadering moet zijn waarin voorzitter en secretaris worden gekozen. Deze vergadering kwam er wel, maar werd door te weinig stemgerechtigde leden bijgewoond. Tot op de dag van vandaag (bijna vijf maanden na de verkiezing) moet deze vergadering nog opnieuw plaatsvinden…

Ik denk dat ik over het algemeen best flexibel ben, en in grote mate een ‘go with the flow’-houding kan toepassen. Ik blijf trouwens ook positief over goede samenwerking in de toekomst. Maar ondanks flexibiliteit kan ik momenten van frustratie niet voorkomen. Dat is denk ik in ieders werk wel het geval, of het nu in Nederland of in het buitenland is.

In mijn geval heb ik nu toch het gevoel dat ik helemaal opnieuw moet beginnen. Ik ben ook wel wat teleurgesteld in mijn collega’s van de vorige commissie, waar ik zo prettig mee heb samen gewerkt. Konden ze niet wat meer hun best doen om nog een termijn aan te blijven? Of om anders in elk geval beter over te dragen? Ik denk dat hier ook wel een beetje mijn Nederlands-zijn naar boven komt als het gaat om mijn ideeën van efficient en effectief werken, die af en toe erg anders zijn dan de ideeën die ik hier tegenkom...

Aan de andere kant… Het houdt het werk wel uitdagend, en helpt mij ook om continu mijn comfort zone te verlaten. Dat kan nooit kwaad. Misschien is het alledaagse toch zo verkeerd niet…

 

“Even if there are moments during the day when all seems normal and when every action of your own and of those around you seems to be unremarkable, the appearance of ordinariness is an illusion, and just below the placid surface, the world is seething.”  - Dean Koontz

Alledaagsheid in beeld

scroll of swipe door foto's en videomateriaal

www.kerkinactie.nl maakt gebruik van cookies.
De website van Kerk in Actie gebruikt cookies van Google Analytics om de eigen kwaliteit te verbeteren. Deze gegevens zijn anoniem gemaakt. Soms wordt echter inhoud getoond van Facebook, YouTube of Twitter; deze social media gebruiken hun cookies ook om advertenties te tonen. Lees meer over ons cookiebeleid.