Hoe Cedepca Doris steun geeft na de vulkaanuitbarsting in Guatemala

Persoonlijk verhaal

donderdag 15 november 2018Begin juni barstte de vulkaan Fuego in Guatemala uit. De jonge Doris (22) maakte de ramp van dichtbij mee. Ze werkt in hotel la Reunion aan de voet van de vulkaan. Met de hulp van medewerkers van Cedepca verwerkt ze de afschuwelijke gebeurtenissen.

"Het was een normale zondag zoals elke andere. Toen mijn werkdag voorbij was, stond ik klaar om naar huis te gaan toen ik een telefoontje van mijn vriend kreeg. Hij vroeg me of ik de vulkaan had gezien en ik zei nee. Ik keek naar buiten en zag allerlei rennende mensen voorbij komen,¨ vertelt Doris.

Grijze wolk
Haar supervisor kwam langs en vroeg haar waarom ze nog steeds hier was. Ze vertrok gelijk maar zag buiten al een grijze wolk over hen heen komen. ¨Ik stapte in een kleine bus om naar huis te gaan, hoorde vrouwen schreeuwen en zag een pick-up voorbij rijden met poncho´s die de mensen erin bedekten. Ik bad tot God om ons te redden.¨ Er hing een sterke zwavelgeur in de lucht. De mensen uit de bus werden overgebracht naar een ambulance. ¨Een van mijn zussen belde en vertelde me dat de rest van mijn familie onze stad verlieten, maar dat mijn vader niet weg wilde. Ik moest dan mezelf maar redden.¨ Doris was erg bang en besloot om naar het huis van haar vriend in Chimaltenango te gaan. Toen ze daar aankwam, kon ze haar zus bellen en vragen hoe het met haar familie ging. Haar zus vertelde haar dat het met haar kleine nichtje niet goed ging, omdat ze zich had omgedraaid om te kijken hoe ze weggingen.

Opvanghuis
Doris zag alle mensen rennen en schreeuwen en was erg bang en beefde. Op de televisie kwam veel slecht nieuws waardoor ze zich zorgen maakte en niet kon slapen. Om elf uur ´s avonds hoorde dat haar familie veilig was aangekomen in een opvanghuis in Alotenango. De volgende dag kwam Doris daar ook aan. ¨We wonen nu in het opvangcentrum van God´s Child Project in Antigua. Mijn vader vertelde ons zijn verhaal en we waren allemaal verdrietig en huilden omdat het ons zo veel werk had gekost om ons huis te bouwen. Nu hebben we geen plek meer om te wonen, niets meer,¨ aldus een verdrietige Doris. ¨We herinneren ons wat we hebben gezien en gehoord. Het is moeilijk om erover te praten.

Hoop
Met steun van de psychologen van Cedepca hebben we verhalen, emoties en gevoelens van anderen gehoord. Nu weet ik dat ik me niet alleen ongerust, diep getroffen en verdrietig voel omdat we ons huis en onze stad en mensen die belangrijk voor ons waren, verloren hebben. Deze psychosociale ondersteuning heeft me laten zien dat ik hoop heb te midden van deze moeilijke situatie. "

 

www.kerkinactie.nl maakt gebruik van cookies.
De website van Kerk in Actie gebruikt cookies van Google Analytics om de eigen kwaliteit te verbeteren. Deze gegevens zijn anoniem gemaakt. Soms wordt echter inhoud getoond van Facebook, YouTube of Twitter; deze social media gebruiken hun cookies ook om advertenties te tonen. Lees meer over ons cookiebeleid.