Discriminatie van inheemse Peruanen

Reisverslag

maandag 10 december 2018Elise Kant is met Oikocredit op pad in Peru en komt van alles te weten over koffie. En hoe kerkelijk geld via Oikocredit belegd wordt om kleine koffieboeren en -boerinnen verder te helpen. Meestal zijn dit inheemse Peruanen. Vandaag ook een gesprek over Het Lichtend Pad.

Het Lichtend Pad

Op school wordt er nauwelijks aandacht aan besteed. Er zijn allemaal verschillende meningen over: Was de periode dat het land leed onder het Lichtend Pad nou een gewapend conflict, was het een burgeroorlog, of moet je er maar niet meer over praten? Maar het heeft nog zoveel impact. Het kan toch niet dat kinderen van nu er niets van weten?” Ik praat met de drie vertalers van de groep. De geschiedenis van Peru zit in elk verhaal, in alles waar we het hier deze week over hebben. Van het verdwijnen van de oorspronkelijke talen, omdat ouders in de laatste decennia van de vorige eeuw wilden dat hun kinderen niet buiten de boot vielen en dus Spaans praatten i.p.v. Quechua. Hoe die kinderen van toen nu opnieuw hun houding proberen te vinden tegenover die talen.

Discriminatie van inheemse bevolking

Talen zijn zoveel meer dan woorden. Ze zijn dragers van cultuur, van normen, waarden. Maar heel eenduidig ligt het niet voor deze generatie. Net als discriminatie: hoe witter hoe beter. Ze trekken zich het zelf niet aan, dat ze duidelijk als niet-Europees worden geduid, maar dat de discriminatie leeft is zeker. En hoe soms opeens doordringt dat de Europese geschiedschrijving de eigen geschiedschrijving heeft verdrongen. “Ik was op een middeleeuws feest, ik hou van ridders en kastelen. En opeens dacht ik : waarom ga ik naar een feest van een cultuur die niet van mij is en wij een veel oudere cultuur hebben om trots op te zijn” En dan de grote vraag hoe kon het Lichtend pad zo groot worden. En hoe staan nu ook partijen recht tegenover elkaar. Zijn we ooit over het verdeel-en-heers van de Spanjaarden heen gekomen? En waarom heeft de vorige president Fujimori niet eerder een eind gemaakt aan het Lichtend Pad. Welk belang had hij bij dit terrorisme.

Koffieboerinnen blij met keurmerken

Zoveel vragen, zoveel dingen die ik zou willen weten, uitzoeken, over praten. Zoals altijd veel te weinig tijd om te praten met al die mooie mensen die ik in drie dagen ontmoet heb. Waar gelukkig wel tijd voor was was om met de cooperatie Unicafe te praten. Opgericht in 2001 met 100 leden. Inmiddels zijn dat er 398, waarvan 106 vrouwen. In 2005 kregen ze zowel het ecoologische als het fairtrade keurmerk. En sinds een paar jaar hebben ze ook koffie, die uitsluitend door vrouwen is geproduceerd en daar ook een keurmerk voor heeft. Unicafe zit in de duurdere koffiesoorten. Samen met de certificaten is dat hun bescherming tegen de prijsschommelingen op de wereldmarkt. Daar doet koffie 107 dollar, kosten om te produceren zijn 117, maar zij krijgen nu 160 voor hun koffie. Reden genoeg om echt alleen maar gecertificeerde koffie te drinken, want al is het misschien bij bepaalde merken nog niet genoeg, het is altijd beter dan overgeleverd zijn aan de oneerlijke grillen van de markt.

De boeiende wereld van koffie

Unicafe heeft ook een vrouwengroep. Wij vragen of we die morgen ook mogen ontmoeten. Dat wordt geregeld. Als ik vraag of zo’n speciaal koffiemerk dat goed loopt niet risico vol is voor de cooperatie, omdat ze misschien wel ooit zelfstandig willen worden, wordt er heftig geknikt. Een van de kwetsbaarheden van koffiecooperaties is, dat juist wie in het hogere en duurdere koffiesegment zit op termijn misschien wel rechtstreeks wil gaan verkopen. Dat is dan een goed cooperatie lid minder. Toen ik hier aankwam wist ik niet veel van koffie. inmiddels ben ik aardig bijgeschoold en bestook ik de mannen van Unicafe met vragen. In ons subgroepje zitten ook andere mensen, die lekker veel willen weten en dat werkt leuk. Iemand uit de begeleiding van een andere groep klaagt dan ook een beetje dat alle sterke types bij elkaar zitten. Dat vind ik nou wel weer een reuze grappige klacht.

Terwijl ik dit schrijf kijk ik uit over de practige vallei van Jaen. Groene heuvels met daarachter hoge bergen. Een plek om weken te willen blijven. Overdag heel warm, maar nu rond een uur of 6 aangenaam van temperatuur terwijl de zon langzaam verdwijnt. Hierna op stap naar de koffieboeren waar het om gaat. En een gesprek met het vrouwen comite. Ik verheug me er nu al op.

Elise Kant

www.kerkinactie.nl maakt gebruik van cookies.
De website van Kerk in Actie gebruikt cookies van Google Analytics om de eigen kwaliteit te verbeteren. Deze gegevens zijn anoniem gemaakt. Soms wordt echter inhoud getoond van Facebook, YouTube of Twitter; deze social media gebruiken hun cookies ook om advertenties te tonen. Lees meer over ons cookiebeleid.