bti’eraf inno..., jada’ata she... [wist je dat...]

Blog

zaterdag 1 november 2014 WEBLOG 11, 1 november 2014 Wist je dat Niels zijn verjaardag in Nes Ammim (zie slot vorige weblog) heeft gevierd? Verontwaardigde correctie van Niels op de achtergrond: wíj hebben zijn verjaardag gevierd, want zijn eigenste vriendjes- en taartsessie moet nog plaatsvinden. In plaats daarvan heeft hij wel samen met Marieke drie dagen met de plaatselijke katten en emmers kattenvoer rondgesjouwd. De poezenbeesten waren allemaal dol op de kinderen – hoe zou dat nou komen? Wij hadden daardoor geen kind aan ze; alleen rond etenstijd kwamen ze even kijken of we nog leefden.

koptekst%20levant.jpg

Intussen konden we kennismaken met de nieuwe Nederlandse directeur en zijn vrouw, en doorpraten met Nederlandse vrijwilligers. Zo vertelde onze collega Pieter Dronkers over het Galilee Seminar, waarin de dialoog tussen joden en lokale christenen centraal stond. Mooi om te horen dat beide groepen na twee dagen intensief praten afsluitend samen hebben gezongen. Daar is moed en vertrouwen voor nodig!

Wist je trouwens ook dat...

...we tijdens onze kennismakingen met het noorden van Israël ervaren hebben dat mensen daar heel anders met elkaar omgaan dan in Jeruzalem? We hadden haast het idee dat we droomden toen we Joden en Palestijnen naast elkaar op een terrasje zagen zitten of in de supermarkt samen in de perziken zagen knijpen. En op straat hoorden we een vrouw tegen een ander in prachtig Hebreeuws-Arabisch zeggen: ‘ma nishma, kief hhèlik (vertel ‘s, hoe is het met je)?’ Zonder de situatie in Galilea te willen idealiseren, vonden we het verschil met Jeruzalem toch wel groot. Hier is de spanning tussen de twee bevolkingsgroepen c.q. de drie religies altijd pijnlijk voelbaar en wordt die soms ook tastbaar. In Nederland hoor je vooral over de politieke kant van het conflict en de geweldsuitbarstingen, maar in het klein speelt er ook van alles. Voorbeeld: een lsraëlische vriendin probeert een genuanceerd antwoord te geven aan een kennis die vraagt wat ze vindt van het Gaza-conflict. Meteen is de boze reactie: ‘dus jij staat niet achter Israël?’ Ander voorbeeld: een buitenlandse predikant vertelt ons dat religieuze Joden in het voorbijgaan naast hem op de grond spugen als hij in toga door de stad loopt. Hij dacht eerst dat hij het zich verbeeldde, tot hij van collega’s van andere kerken hoorde dat hun dit ook regelmatig overkomt, zelfs op hun kleding. Laatste voorbeeld: Marleen, die met haar bruine gezicht en donkere haar bijna dagelijks voor Israëli wordt aangezien, stapt op de Hebron Road in de Arabische bus richting Oude Stad. Ze ziet de gezichten van veel passagiers verstrakken – wat doet die Joodse vrouw in deze bus? Ze gaat naast een vriendelijk uitziende Palestijnse zitten en wil een praatje beginnen om het ijs te breken. ‘Sst’, zegt de vrouw, ‘als de rest merkt dat we met elkaar praten, komen er problemen’.

 

...Marieke het hardnekkig blijft hebben over ‘mensen met zwarDe hoeTen’ als ze het heeft over ultra-orthodoxe joden? Een paar weken geleden was het Soekot en zag het in de stad letterlijk zwart van de in donkere pakken gestoken mannen. Zij, maar ook veel anderen liepen acht dagen lang over straat met bundels bestaande uit een palmtak, twee wilgentakken, drie mirtetakken en een citroen. Daarmee wordt gezwaaid tijdens de Soekot-rituelen om aan te geven dat God overal aanwezig is. Dat juist die planten worden gebruikt, verklaart men als volgt: de palmtak staat voor de menselijke ruggengraat, de bladeren van de wilg voor de mond, de mirteblaadjes voor de ogen en de citroen voor het hart. Samen zijn die lichaamsdelen in staat tot velerlei zonde, maar moeten ze eigenlijk de geboden van de Torah houden.

 

...er in dit land elk jaar 3 miljard plastic zakjes voor eenmalig gebruik worden uitgereikt? Stond vorige week in de krant. Bijna elk product wordt bij de kassa apart verpakt, naar verluidt om alles koosjer te houden (vlees mag niet bij melk bijvoorbeeld). Maar waarom flessen wasverzachter of pakken sap elk afzonderlijk in een zakje moeten, is ons een raadsel. Een groot deel van al die zakjes zie je daarna vrolijk op straat rondwaaien of in de natuur liggen, waar ze door dieren worden aangeknaagd. Bij de Tent of Nations, een Palestijns-christelijk boerenbedrijf onder de rook van Bethlehem, hoorden we een tijdje terug hoe ze vrouwen in de naburige dorpen rentmeesterschap aanleren in combinatie met het opzetten van een handeltje. Zakjes worden daar sindsdien driftig verzameld en verwerkt tot bijvoorbeeld handgeknoopte boodschappentassen. Gelukkig is er nu wetgeving in de maak om de plasticverslaving in te dammen.

 

...we hier gewoon pindakaas, chocopasta, Nederlandse kaas en kroepoek kunnen kopen? Zelfs hagelslag en ontbijtkoek behoren tot de mogelijkheden dankzij Nederlandse Holocaustoverlevenden die na bijna 70 jaar Israël nog steeds een beschuitje met De Ruijter en een plakje Peijnenburg bij de koffie willen. Helaas hebben we nog nergens kokosbrood en pepernoten gespot. Maar net toen we daar afgelopen weekend lichtelijk over zaten te sippen, stuurden onze (schoon)broer en schoonzus, Mexicaanse ervaringsdeskundigen op het gebied van smartelijk gemist vaderlands voedsel, ons een pakket met precies die heerlijkheden! Misschien kun je je er niets bij voorstellen omdat het Sint-strooisel je inmiddels de oren uitkomt, maar wij waren helemaal door het dolle.

 

...het na het Gaza-conflict onrustig is gebleven in Jeruzalem, maar dat wijzelf tot voor kort eigenlijk weinig merkten van al het geweld? Natuurlijk lazen we wel op internet dat er weer stenen waren gegooid naar auto’s en huizen van Joden in Oost-Jeruzalem en kregen we security updates over rellen in de Oude Stad, toch leek het Palestijns-Israëlische conflict ver weg in onze rustige buurt. Donderdagochtend werden we echter wakker van politiesirenes en helikoptergeronk. Kort daarna zagen we op weg naar school/werk dat de naastgelegen woonwijk hermetisch vergrendeld was. Later hoorden we dat er een aanslag was gepleegd op een rabbijn, waarna de politie de Palestijnse dader in de wijk had achtervolgd en doodgeschoten. De hele dag bleven de helikopters rondcirkelen en was de sfeer in de stad nog gespannener dan anders, ook omdat de Tempelberg werd afgesloten voor zowel Joden als Palestijnen. Gisteren waren alle toegangswegen naar de Oude Stad afgezet, stonden overal ordetroepen en mochten alleen moslims van 50 jaar en ouder naar het vrijdagmorgengebed in de Al-Aqsa moskee. Fatah had opgeroepen tot ‘een dag van razernij’, dus iedereen voorzag al gewelddadige confrontaties. Toen begon het te regenen en niet zo’n beetje ook. Voor het eerst dit jaar hoosde het, urenlang. Een beter medicijn tegen openbare heethoofdigheid is er niet; de straten waren binnen de kortste keren leeg, op een paar verzopen katten na die in hun T-shirt en zonder paraplu van huis waren gegaan – wij dus. Hoewel kletsnat, hadden we niet blijer kunnen zijn; we zagen in dit wonderlijke noodweer echt Gods hand. Intussen blijft de situatie uiterst wankel en realiseren we ons dat bidden voor & onderhandelen over vrede in Jeruzalem keihard nodig is.

 

...de bomkamer er, vanwege consequent niet-opruimen door Marieke, op dit moment uitziet of er een bom ontploft is? De eetkamertafel – tevens teken- en knutselhoek – overigens ook, sinds het loomen is ingeruild voor waterverven en collages maken uit oude tijdschriften. Voor ons is er nog net één hoekje over waar we kunnen bellen, mailen en weblogs schrijven. Regelmatig controleren we even of de agenda met werkafspraken en de map met onbetaalde rekeningen nog niet ten prooi zijn gevallen aan de knip- en scheurwoede van de kinderen. Zeggen dat ze ook wel op hun eigen kamer mogen gaan zitten, heeft geen enkele zin. Behalve dat daar door alle rotzooi toch geen ruimte is, vinden ze het veel gezelliger om bij ons te zitten en tijdens lastige typklussen als deze blog tegen ons aan te kletsen en (naar aanleiding van de Ebola-epidemie) allerlei snelle tussendoorvragen te stellen in het genre ‘wat is eigenlijk het verschil tussen een bacterie en een virus?’ Goed voor de concentratie...

 

...we zo nog wel even door kunnen gaan, maar ons kunnen voorstellen dat je hoofd barst van alle input – daar hebben wij namelijk ook geregeld last van...  Dus wordt pas over een tijdje vervolgd!

bti’eraf inno..., jada’ata she... [wist je dat...] in beeld

scroll of swipe door foto's en videomateriaal

www.kerkinactie.nl maakt gebruik van cookies.
De website van Kerk in Actie gebruikt cookies van Google Analytics om de eigen kwaliteit te verbeteren. Deze gegevens zijn anoniem gemaakt. Soms wordt echter inhoud getoond van Facebook, YouTube of Twitter; deze social media gebruiken hun cookies ook om advertenties te tonen. Lees meer over ons cookiebeleid.